Nieuwsgierigheid als lievelingsvak

Als kind was ik een spraakwaterval; altijd aan het woord. Ik vond het heerlijk om mensen te vermaken met moppen en uitgebreide anekdotes. Stilzitten vond ik lastig. Eigenlijk is mijn energie nooit op, behalve ’s morgens vóór de eerste kop koffie.

Na de middelbare school koos ik voor een communicatieopleiding. Dat paste wel bij mij, dacht ik. En dat klopte ook, maar anders dan gedacht. Het eerste wat ik daar leerde was namelijk: goed communiceren begint met goed luisteren.

Toen ik 19 was, ontdekte ik wat schrijven écht kan betekenen. Mijn grote en hechte familie van papa’s kant woont verspreid over de regio. Na het overlijden van opa en oma werd het ingewikkelder om van iedereen op de hoogte te blijven. Jammer, vond ik. Dus ik bedacht een oplossing: een familiekrant.

Als eenmansredactie interviewde en schreef ik er vrolijk op los. Met Adobe Pagemaker (!) knutselde ik de krant in elkaar, die vervolgens per post zijn weg vond naar de ‘abonnees’. Ook die werden enthousiast. Onze brievenbus – en later mijn mailbox – stroomde vol met schrijfsels voor de volgende editie.

Laatst vond ik de map terug met daarin alle edities en handgeschreven krabbels. Een schat aan herinneringen van heel lang geleden, ook aan mensen die er helaas niet meer zijn. Veel was ik alweer vergeten. Wat ben ik blij dat ik het toen allemaal heb opgeschreven!